Δ. Σ.  ΑΓΙΩΝ  ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ    (δήμου Κύμης - Αλιβερίου)

2011 - 2012    (1/9-31/12)2011

ΕΝΑΡΞΗ  ΣΧΟΛΙΚΟΥ  ΕΤΟΥΣ

Από τον Σεπτέμβριο 2012 την διεύθυνση του σχολείου ανέλαβε η Ευγενία Μάγκου-LaJiness.


Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου μας:


Ευγενία Μάγκου - LaJiness

  • Ειδικότητα ΠΕ 06, Καθηγήτρια Αγγλικών, πτυχιούχος Αγγλικής φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών.
  • Master of Arts in Teaching and Teacher Education -- College of Education -- University of Arizona (U.S.A.)
  • Ph.D. candidate (all but dissertation) in Teaching, Learning and Sociocultural Studies -- College of Education -- University of Arizona (U.S.A.)


Αικατερίνη Μουτσικάπα

  • Ειδικότητα ΠΕ 70, Δασκάλα.


Αναστασία Κονδύλη

  • Ειδικότητα ΠΕ 70, Δασκάλα.


Κωνσταντίνα Αστερίου

  • Ειδικότητα ΠΕ 70, Δασκάλα.


Σοφία Τουρλίδα

  • Ειδικότητα ΠΕ 70, Δασκάλα.


Κωνσταντίνος Σίμωσης

  • Ειδικότητα ΠΕ 11, Φυσικής Αγωγής – Γυμναστής.

                                 >>>>>...<<<<< ~~~~~ >>>>>...<<<<< ~~~~~ >>>>>.<<<<< ~~~~~ >>>>>...<<<<< ~~~~~ >>>>>...<<<<<

Ομιλία της Διευθύντριας κατά την τελετή Αγιασμού με την ευκαιρία της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς
Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011


Σεβασμιότατε,

Αγαπητοί Συνάδελφοι,

Αγαπητοί γονείς,

Αγαπητοί Μαθητές και Μαθήτριες του Δημοτικού Σχολείου Αγίων Αποστόλων.

Με τη βοήθεια του Θεού και τις ευλογίες της εκκλησίας που μόλις πήραμε, με φιλόδοξα σχέδια και νέους σχεδιασμούς, με όνειρα και ελπίδες, αρχίζουμε σήμερα τα τακτικά μαθήματα για τη νέα σχολική χρονιά. Ευχή και προσδοκία όλων μας είναι να κάνουμε καλή αρχή για να έχουμε μια νέα χρονιά, Ευχάριστη, Αποδοτική και Δημιουργική και να επιτύχουμε τους στόχους μας, βάζοντας ο καθένας το δικό του λιθαράκι, για να κτιστεί το οικοδόμημα της παιδείας του τόπου μας.

Θα ήθελα εδώ εκ μέρους του Συλλόγου Διδασκόντων και των Μαθητών μας, να ευχαριστήσω όλους τους σταθερούς συμπαραστάτες, βοηθούς και φίλους του Σχολείου που με την εδώ παρουσία τους σήμερα μάς εμψυχώνουν, μάς δίνουν δύναμη και μάς γεμίζουν με αισιοδοξία για την επιτυχή πορεία μας τη νέα σχολική χρονιά που μόλις αρχίζουμε.


Σας Ευχαριστούμε και θέλουμε να ξέρετε ότι το Σχολείο μας έχει ανάγκη τη βοήθειά σας και προσβλέπει και στη μελλοντική υποστήριξή σας.

Η ημέρα είναι μια ημέρα γιορτής για όλους μας! Σήμερα αρχίζει μια ακόμα σχολική χρονιά! Μια νέα σχολική χρονιά γεμάτη όνειρα, φιλοδοξίες, επιθυμία για έργο και αληθινή πρόοδο! Η σημερινή ημέρα όμως που σηματοδοτεί την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, είναι πρώτιστα η μέρα των Μαθητών του Σχολείου μας, η ημέρα των παιδιών που οι γονείς τους και η πολιτεία μάς εμπιστεύτηκαν. Μέρα γιορτής των παιδιών που φόρτωσαν μέσα στη σχολική τους τσάντα τα όνειρά τους και ήρθαν στο σχολείο, γεμάτα ζωντάνια και όρεξη για μάθηση. Είναι όμως και η ημέρα των εκπαιδευτικών, των ανθρώπων στων οποίων τα χέρια η Πολιτεία εναπόθεσε τη βαριά ευθύνη της εκπαίδευσης και της αγωγής των μελλοντικών πολιτών. Το μαγικό δέσιμο της σχέσης μαθητών-εκπαιδευτικών, διδασκόντων και διδασκομένων δηλαδή, καθώς και προσήλωση του καθενός στο καθήκον του θα φέρει το ποθούμενο αποτέλεσμα.

Εμείς, το διδακτικό προσωπικό, οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου μας κι εγώ προσωπικά, αρχίζουμε έναν νέο κύκλο μαθημάτων με όρεξη για δουλειά και την επιθυμία να γεμίσουμε τις ψυχές και το μυαλό μας όχι μόνο με εμπειρίες και γνώσεις , αλλά και με ευτυχία!

Στην προσπάθεια μας κανείς δε θα μείνει μόνος ή ‘’παραγκωνισμένος’’! Η συνεργασία του διδακτικού προσωπικού με τους γονείς είναι δεδομένη! Κοινή μας επιθυμία η βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης στους μικρούς μας μαθητές, στα παιδιά που η πολιτεία και οι γονείς εμπιστεύονται στα χέρια μας για να τους μεταλαμπαδεύσουμε γνώσεις, δεξιότητες, ιδανικά και αξίες! Όλοι μαζί θα κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να ξεπεράσουμε κάθε αδυναμία και να βελτιωθούμε όσο περισσότερο μπορούμε! Μαζί θα μάθουμε, μαζί θα κοπιάσουμε, μαζί θα νιώσουμε την ευτυχία της επιτυχίας!
Αγαπητοί γονείς, να είστε σίγουροι όλοι πως τα παιδιά σας είναι σε ασφαλή κι έμπειρα χέρια! Να είστε βέβαιοι πως το σχολείο θα είναι μαζί σας και δίπλα σας σε ότι χρειαστείτε! 
Η κοινή μας αγάπη για τους μικρούς μαθητές και τις μαθήτριες του Σχολείου μας και η επιθυμία για το καλύτερο των παιδιών μας ας είναι ο φωτεινός φάρος των προσπαθειών μας!

Αγαπητοί μας μαθητές και μαθήτριες,

Ξεκινάτε σήμερα μια νέα σχολική χρονιά. Είναι ευκαιρία να θέσετε καινούργιους στόχους. Πρέπει να ανεβάσετε πιο ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων από τον εαυτό σας. Οργανώστε τις δραστηριότητές σας και βάλτε ένα πρόγραμμα στη μελέτη σας για να κερδίσετε το στοίχημα της επιτυχίας σε όλους τους τομείς. Το σχολείο σας παρέχει πολλές ευκαιρίες για να αποκτήσετε γνώσεις και δεξιότητες, για να αναπτύξετε την προσωπικότητά σας και παράλληλα να καλλιεργήσετε το πνεύμα σας. Διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις ποικίλου περιεχομένου, αθλητικές δραστηριότητες, επισκέψεις, εκδρομές, επικοινωνία με άλλα σχολεία σε τόπους μακρινούς και διαλέξεις είναι μερικές μόνο από τις δραστηριότητες που προγραμματίζει για τη φετινή σχολική χρονιά το Σχολείο.

Αγαπητά μας παιδιά, 


Μέσα στο χώρο του Σχολείου, όπου ζουν και δρουν πολλοί άνθρωποι μαζί, πρέπει όλοι να συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο ώστε η συνύπαρξή τους να μη δημιουργεί προβλήματα σε κανένα. Ο σεβασμός των δικαιωμάτων καθώς και η αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα. Μέσα στα πλαίσια της πολυπολιτισμικής κοινωνίας της Ενωμένης Ευρώπης στην οποία καλείστε να ζήσετε, πρέπει να διαφυλάξετε τον σεβασμό στην διαφορετικότητα σας, την πίστη, και την ταυτότητα, και την πολιτιστική κληρονομιά σας στον τόπο που μας φιλοξενεί όλους. Αυτά είναι τα εχέγγυα για την ειρηνική συμβίωση των λαών.

Αυτονόητος πρέπει να θεωρείται και ο σεβασμός στο χώρο και την περιουσία του σχολείου καθώς και στο φυσικό περιβάλλον. Προσπαθήστε να λειτουργείτε σωστά, μέσα στα πλαίσια των νόμων και των κανονισμών, προσηλωμένοι στον άνθρωπο και στις ανθρώνπινες σχέσεις.

Εμείς, οι δάσκαλοί σας, δεσμευόμαστε να δουλέψουμε σκληρά για να σας προσφέρουμε, όχι μόνο γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες αλλά να αναπτύξουμε και την κριτική σας σκέψη ώστε να γίνετε ικανοί να διαχειρίζεστε και να επιλύετε μόνοι σας τα προβλήματα της καθημερινής σας ζωής. Δεσμευόμαστε να δημιουργήσουμε ευκαιρίες για να καλλιεργήσετε τα ειδικά σας ενδιαφέροντα, ενεργώντας πάντοτε μέσα στα πλαίσια της ίσης μεταχείρισης και της σωστής και δίκαιης αντιμετώπισης. Υποσχόμαστε “δια του παραδείγματος” να σας εμπνεύσουμε εντιμότητα, υπευθυνότητα, αυτοπειθαρχία, πνεύμα συνεργασίας και αποδοχής μέσα στα πλαίσια των στόχων και των προσανατολισμών της Παιδείας του τόπου μας.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να καλωσορίσω και επίσημα στο σχολείο μας τους μαθητές που έρχονται για πρώτη φορά στο Δημοτικό μας, τα πρωτάκια μας και να τους διαβεβαιώσω ότι το σχολείο θα είναι η μεγάλη τους οικογένεια, μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά που τους υποδέχεται με αγάπη, οι δάσκαλοί τους θα είναι οι δεύτεροι γονείς τους, έτοιμοι να τους συμπαρασταθούν στη δύσκολη ώρα και οι μαθητές των άλλων τάξεων θα είναι τα μεγαλύτερα αδέλφια τους. ‘’Καλώς Ήλθατε’’ λοιπόν, πρωτάκια, στο Σχολείο μας,

Καλή πρόοδο και καλή σχολική χρονιά σε όλους μας.

Ευγενία Μάγκου-LaJiness

Διευθύντρια Δ.Σ. Αγίων Αποστόλων



     ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~

28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ



Ενδεικτική φωτογραφία της γιορτής στο 'photo gallery'.



     ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~ *** ~~~

17Η ΝΟΕΜΒΡΗ













ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΔΙΑΒΑΣΑΝ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΑΝ:


ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ Γιώργου Κηρύκου

…Τον περισσότερο καιρό κατά το τέλος της δεκαετίας του 80 Γιώργος έμενε στην Ικαρία. Στο νησί παρέδιδε με ελάχιστο αντίτιμο μαθήματα κιθάρας.

Όλα στη ζωή του κυλούσαν ομαλά, ώσπου το καλοκαίρι του 1993 θα γραφόταν ο τραγικός επίλογος. Ήταν εθελοντής δασοπυροσβέστης και όταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά Ικαρίας είχε ξεσπάσει φωτιά και είχαν παγιδευτεί τέσσερις γέροντες, έτρεξε με δυο φίλους του, να τους σώσουν. Τους μετέφεραν σε άλλο μέρος, πιστεύοντας ότι ήταν ασφαλείς. Ο αέρας όμως γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήρθε επάνω τους. Εγκλωβίστηκαν και κάηκαν όλοι.

Ονομαζόταν Γιώργος Κηρύκος και αφιερώνουμε την γιορτή του Πολυτεχνείου στην μνήμη του.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

21η Απριλίου 1967:

Ελλάς ελλήνων Χριστιανών ( Απλά μαθήματα δικτατορίας άνευ διδασκάλου ) (Στίχοι: Γιώργος Κακουλίδης, Μουσική: Γιώργος Κριμιζάκης)

Παίρνετε μια ντουζίνα τανκς, ένα μυστρί και μία πλάκα κι αφού ξορκίσετε τον Μαρξ θεμελιώνετε ατάκα.
Διαλέγετε ένα πτηνό ει δυνατόν με 2 κεφάλια  το στήνετε στον Υμηττό με τα φτερά του σα βεντάλια.
Ελλάς ελλήνων Χριστιανών άνευ βουλής και εκλογών έτσι τα έθνη μόνο ζουν,
ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ

Βάζετε για πρωθυπουργό της Σαντορίνης τον ωραίο και δε πειράζει για μετά τ’ αδίκημα είναι στιγμιαίο.
Συγκέντρωσις είναι εφικτή το μάξιμουμ ενός ατόμου κι έτσι αποφεύγεται η ειρκτή και η εξάρθρωσις του ώμου.
Ελλάς ελλήνων Χριστιανών άνευ βουλής και εκλογών κύριοι, έτσι τα έθνη μόνο ζουν,
ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ

Συλλήψεις είναι αποδεκτές Τρίτη, Τετάρτη και Σαββάτο αλλά μπορείτε κι από χθες για να τους έχετε από κάτω.
Πρόσφορη μέρα για όλα αυτά μία απ τις τόσες του Απρίλη αρχίζετε πρωί πρωί και τελειώνετε το δείλι.


Απόγευμα, λίγο μετά τις έξι, μόλις γύρισα από το φροντιστήριο Γαλλικών. Κάθομαι στο μαθητικό μου γραφειάκι δίπλα απ το παράθυρο που βλέπει τον δρόμο και παρακολουθώ την ασυνήθιστη κίνηση σήμερα.

Ποιοί είναι αυτοί με τις καμπαρντίνες και τα καπέλα που κρύβουν σχεδόν όλο το πρόσωπο (λες και θέλουν να κρύψουν την ταυτότητά τους) που τραβολογούν τον γείτονα; Γιατί κρατάει βαλίτσα ο γείτονας, ταξίδι πάει; Γιατί κλαίνε στην αυλή η γυναίκα και τα παιδιά του; Γεια σου κυρ γείτονα, (αποκρίνομαι στο κούνημα του χεριού) που χαιρετάς μέσα από το τζάμι του αμαξιού που σε πετούν. Χαιρετάς και χαμογελάς δακρυσμένος για να καθησυχάσεις την φαμελιά σου. Δεν ξέρεις αν θα γυρίσεις πίσω ζωντανός, το καθεστώς της δικτατορίας που άρπαξε την εξουσία και κατήργησε την δημοκρατία δεν εγγυάται την επιβίωσή και την σωματική σου ακεραιότητα.

21 Απριλίου 1967. Μέρα καθημερινή, σχολική, της δουλειάς, του μόχθου. Είμαι μαθήτρια στο Δημοτικό, πολύ μικρή ακόμα για να καταλάβω τι συμβαίνει. 21 Απριλίου 1967. Γεννήθηκε στην πατρίδα μας η δικτατορία, η χούντα, η κατάργηση κάθε ελευθερίας. Για επτά χρόνια ο στρατός καταλύει κάθε έννοια ελευθερίας και δημοκρατίας.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΟΡΦΩΘΗΝ

Διότι δεν συνεμορφώθην (Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις.
Πέρα από το γαλάζιο κύμα, το γαλάζιο ουρανό μια μανούλα περιμένει χρόνια τώρα να τη δω.
Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, μες στο σύρμα περπατώ θα περάσουν μαύρες μέρες δίχως να σε ξαναδώ.
Αλικαρνασσός, Παρθένι, Ωρωπός, Κορυδαλλός ο λεβέντης περιμένει της ελευθεριάς το φως.


17η Νοέμβρη 1973:

17 Νοέμβρη 1973. Μέρα καθημερινή, σχολική, της δουλειάς, του μόχθου. Πάω στο Γυμνάσιο τώρα, είμαι μεγάλο παιδάκι. Σήμερα είμαι στην απογευματινή βάρδια του σχολείου. Χτυπά το κουδούνι στις δυο το μεσημέρι, μαζευόμαστε, στοιχιζόμαστε, κάνουμε προσευχή και ετοιμαζόμαστε να ξεχυθούμε στις αίθουσες. Μας σταματά ο γυμνασιάρχης, παίρνοντας το μικρόφωνο. Ακούγεται ανήσυχος, οι καθηγητές μας φαίνονται και κείνοι ανήσυχοι, κάποιες από τις συμμαθήτριες μου μοιάζουν να συμμερίζονται αυτή την έκδηλη ανησυχία.

- Σήμερα κορίτσια δεν θα κάνουμε μάθημα, θα σχολάσουμε αμέσως τώρα και θα γυρίσετε αμέσως στα σπίτια σας. Όχι βόλτες, όχι καθυστέρηση, αμέσως. Η κατάσταση είναι έκρυθμη. Όπως θα ακούσετε και από το ραδιόφωνο πενήντα περίπου αλήτες κατέλαβαν από τις 14 του μήνα τον χώρο του Πολυτεχνείου και φωνάζουν αντιπατριωτικά συνθήματα, επιδίδονται σε καταστροφές. Όταν αποκατασταθεί η τάξη θα το μάθετε από το ραδιόφωνο και πάλι. Αυτά προς το παρόν, στα σπίτια σας τώρα, φεύγουμε αμέσως.

Ο κύριος Γυμνασιάρχης ακούγεται θλιμμένος, είμαι σίγουρη πως τον είδα να δακρύζει. Δακρυσμένη και η διπλανή μου στην σειρά. Δεν είμαστε στενές φιλενάδες, αυτή ανήκει στην ομάδα των κοριτσιών που (όλοι ξέρουμε αλλά κανείς δεν το λέει) ακούνε στα κρυφά εκείνα τα τραγούδια τα απαγορευμένα. Νομίζω πως κάποτε είχα ακούσει που τα έπαιζε σε πικ-απ εκείνος ο γείτονας που τον πήραν το 1967 και δεν γύρισε ποτέ ξανά. Δυο χρόνια μετά η γυναίκα του και τα παιδιά του (η μία συμμαθήτριά μου) μαυροφόρεσαν αλλά κηδεία δεν έγινε ποτέ αν και όλοι ξέραμε ότι πέθανε σε κάποιο νησί μακριά απ την μικρή μας πόλη.

Ετοιμαζόμαστε να φύγουμε και βλέπω την γνωστή ομάδα να κάνουν πηγαδάκι και να μιλούν και πάλι χαμηλόφωνα αλλά έντονα. Σκάβουν το χώμα της αυλής με την μύτη του παπουτσιού ανυπόμονα, τα κεφάλια σκυφτά και σαν τους πλησιάζει κάποιος σταματούν να μιλούν.

Φτάνουμε στην γειτονιά μας εγώ και η συμμαθήτριά μου περπατώντας βιαστικά εκείνη μπρος και εγώ μερικά βήματα ξωπίσω της όπως πάντα. Ετοιμάζομαι να την προσπεράσω για να συνεχίσω για το σπίτι μου λέγοντας ένα ‘άντε γεια’ όπως πάντα και ξαφνικά γυρίζει και μου κόβει τον δρόμο. «Καιρός να μάθεις» μου λέει αποφασιστικά, «αρκετά χρόνια σου έκρυψαν την αλήθεια» και με τραβάει στο σπίτι της. Σιγά-σιγά καταφτάνουν και άλλες κοπέλες από διάφορες τάξεις από το σχολείο μας, και κάμποσα αγόρια από το γυμνάσιο αρρένων και άλλοι μεγαλύτεροι και από τους τελευταίους ο γυμνασιάρχης μας.

17 Νοέμβρη 1973, το τηλέφωνο χτυπά ασταμάτητα, νέοι της πόλης μας που σπουδάζουν στα Γιάννενα, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα μας ενημερώνουν αδιάκοπα. Ένας απ αυτούς ο αδελφός μιας συμμαθήτριάς μου, μαζί του ο γιός του γυμνασιάρχη μας, ακόμα και ο Νιόνιος ο πιο αγαπημένος πρώην μαθητής του πατέρα μου είναι μέσα στο Πολυτεχνείο.

17 Νοέμβρη 1973. Η τελευταία μέρα που ήμουν παιδί. Η πρώτη μέρα της ενηλικίωσής μου. Τίποτα πια δεν ήταν ίδιο, τίποτα δεν μπορεί να είναι ίδιο και καθημερινό στην ζωή σου μετά από κείνη την μέρα.

17 Νοέμβρη 1973. Μέρα που η σύγχρονη ιστορία της πατρίδας μου προσπάθησε να την αμαυρώσει για να πεθάνουν οι πραγματικοί ήρωες. Μέρα που έμεινε να γίνεται ένα πανηγυράκι, να τσακώνονται οι φοιτητικές παρατάξεις ποιοί θα κρατούν την ματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου, να πουλάνε οι πλανόδιοι πλαστικά σημαιάκια, μαλλί της γριάς, και σουβλάκι. Μέρα που οι γνωστοί-άγνωστοι θα σπάσουν, θα κάψουν, θα καταστρέψουν, και τελικά θα ατιμάσουν για άλλη μια φορά την Μνήμη και τις μνήμες. 38 χρόνια μετά, η γιορτή μας σήμερα είναι αφιερωμένη όχι σε όσους εξαργύρωσαν την παρουσία τους στο Πολυτεχνείο με 30 αργύρια παρουσίας στα έδρανα της Βουλής. 38 χρόνια μετά τιμούμε τους πραγματικούς ήρωες του Πολυτεχνείου, όλους εκείνους που ήταν εκεί και μετά επέλεξαν ‘να πάνε στο σπιτάκι τους για πάντα’. Σήμερα τιμούμε τον Γιώργο Κηρύκο, τον Αλέξανδρο Παναγούλη, τον Αντρέα Λεντάκη, τον Ανώνυμο Ήρωα. Σήμερα θυμόμαστε όλους όσους έδωσαν εκείνη την σκοτεινή εποχή τον εαυτό τους για το σύνολο, όλους όσους αγάπησαν την πατρίδα και τα ιδανικά πιότερο από τον εαυτό τους. Σήμερα όταν θα βλέπουμε στην 42 ιντσών πλάσμα τηλεόρασή μας φωτιές και καταστροφές μέσα και έξω απ το Πολυτεχνείο τα μάτια της ψυχής μας θα αποζητούν εκείνους που η Μοίρες τους έταξαν να φυλάνε Θερμοπύλες στην αρχαιότητα και Πύλες στην σύγχρονη ιστορία.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΝΟΕΜΒΡΗΣ 93

Noέμβρης '93  (Στίχοι, Μουσική: Διονύσης Τσακνής) 

Τη μέρα αυτή που διάλεξα  εδώ μπροστά σας να σταθώ  τραγούδια και μισόλογα  στο φως να καταθέσω. 
Πώς πήρα τέτοια απόφαση  δεν ξέρω αν θ' αντέξω,  η μέρα αυτή θυμίζει μακελειό.
Νοέμβρης ήταν η χρονιά  κι εδώ γινόταν του χαμού  εγώ ήμουν δεκαεννιά  κι αυτή εβδομηντατρία,
και να που ερωτεύτηκα  κάποια χρονολογία  κι ο έρωτας κρατάει για καιρό.
Μα έχει ο καιρός γυρίσματα  μεγάλωσε κι αυτή κι εγώ  μεγάλωσαν κι οι φίλοι μου  εκεί γύρω στα σαράντα 
στα κόμματα γαντζώθηκαν  κι εγώ δεν ξέρω τι να πω  και άλλοι στο σπιτάκι τους για πάντα. 
Η απόσταση μας έσωσε μα οι θύμησες πληγώνουν και λέμε σαν βρισκόμαστε τα ίδια και τα ίδια,
μα νιώθω σαν μικρό παιδί που πάλι το μαλώσανε και φεύγω σε μια άγονη επαρχία.
Κοιτάζω πάλι πίσω μου, δυο γιους απόκτησα κι εγώ. Δεκαεφτά Νοέμβρηδες μου βάρυναν την πλάτη, 
σημαίες και γαρύφαλλα, εμπόριο κι απάτη, και λόγοι επισήμων στο κενό 
Κρατάω το στόμα μου κλειστό, τα χείλη μου ματώσανε, κι αυτοί που μας προδώσανε, ανέραστοι να μείνουν! 
Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε αυτό έχω μόνο να τους πω  τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν.


17 Νοέμβρη 1973 – 17 Νοέμβρη 2011

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Διαβάτη, εσύ που θα περνάς μπρος από την Πύλη, εκείνη που από τότε δεν ξανάνοιξε ποτέ, αιώνια τιμή στην μνήμη τους, σεβασμό στον χώρο που μαρτύρησαν αυτά τα παιδιά.

Ζήτα ένα μεγάλο συγγνώμη απ τον καθένα τους, όσο κι αν δεν ξέρεις το όνομά τους, όσο κι αν οι άλλοι δεν τόλμησαν ποτέ να ομολογήσουν πως τους δολοφόνησαν, επειδή δεν ήσουν κοντά τους να τους συμπαρασταθείς όταν χρειάστηκαν την βοήθειά σου…

Νοέμβρης 1973, η επτάχρονη χούντα ψυχορραγεί, τα παλικάρια τραγουδούν την πάλη του Έλληνα μέσα από τους στίχους του Αλέξανδρου και την μουσική του Μίκη.

Αλέκος Παναγούλης. Έγραψε τους στίχους με το αίμα από τις πληγές που άνοιγαν οι ανακριτές του όταν τον βασάνιζαν στα ανήλιαγα κολαστήρια-μπουντρούμια της ΕΑΤ-ΕΣΣΑ. Έγκλημά του: Στις 13 Αυγούστου 1967 επιχειρεί (αποτυχημένα) να σκοτώσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο.

Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο και καταδικάζεται δις εις θάνατον. Η εκτέλεση ματαιώνεται χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και μεταφέρεται σε διάφορες φυλακές όπου τον περιμένει απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.

Τον Αύγουστο του 1973 – μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώνεται βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους. Αυτοεξορίζεται στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.

Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών από την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις.

Σκοτώνεται την Πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΠΑΛΗΣ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Πάλης ξεκίνημα  (Στίχοι: Αλέκος Παναγούλης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, οδηγοί της ελπίδας οι πρώτοι νεκροί.
Όχι άλλα δάκρυα, κλείσαν οι τάφοι, λευτεριάς λίπασμα, οι πρώτοι νεκροί.
Λουλούδι φωτιάς βγαίνει στους τάφους μήνυμα στέλνουν οι πρώτοι νεκροί.
Απάντηση θα πάρουν ενότητα κι αγώνα για νά 'βρουν ανάπαυση οι πρώτοι νεκροί.


17 Νοέμβρη 1976. Τριάντα οκτώ χρόνια ΠΡΙΝ. Ενηλικιώνομαι μέσα σε λίγες ώρες. Το τανκ περνά μέσα από την σπασμένη και γκρεμισμένη πόρτα του Πολυτεχνείου.

17 Νοέμβρη 2011. Τριάντα οκτώ χρόνια ΜΕΤΑ. Μούλαχε ο κλήρος να σας μιλήσω για το Πολυτεχνείο και με κοιτάτε περίεργα που στέκομαι μπροστά σας δακρυσμένη. Περιμένετε να πούμε ποιήματα και τραγούδια, αυτό που εμείς οι δάσκαλοι κάνουμε στις γιορτές. Αυτό που έκανα κάθε φορά όταν έπρεπε να κάνω την γιορτή της 28ης Οκτωβρίου ή της 25ης Μαρτίου. Γιορτές της πατρίδας μου, γιορτές για ηρωισμούς που έγιναν πολύ πριν γεννηθώ. Για ηρωισμούς που διάβασα στα βιβλία, για ηρωισμούς που κατέγραψε η Ιστορία. Αλλά τον Νοέμβρη του 1973 ήμουν παρούσα, όχι στο Πολυτεχνείο, όχι στην Αθήνα που χτυπούσε και μάτωνε όλη η Ελλάδα. Ήμουν στην μικρή πόλη που μεγάλωνα, σ’ ένα σπίτι στην γειτονιά που μεγάλωνα αλλά το τανκ πέρασε και ποδοπάτησε τις καρδιές όλων μας. Το Πολυτεχνείο το έζησα, το είδα, το άκουσα και θα είναι τιμή μου να μοιραστώ μαζί σας τα γεγονότα εκείνης της εποχής.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ

Είμαστε δυο  (Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Είμαστε δυο, είμαστε δυο, η ώρα σήμανε οχτώ, κλείσε το φως, έμπα φρουρός, το βράδυ θά ‘ρθουνε ξανά.
Έμπα μπροστά, έμπα μπροστά και οι άλλοι πίσω ακολουθούν, μετά σιωπή και ακολουθεί το ίδιο τροπάρι το γνωστό
Βαράνε δυο, βαράνε τρεις, βαράνε χίλιοι δεκατρείς, πονάς εσύ, πονάω εγώ, μα ποιος πονάει πιο πολύ θά ‘ρθει καιρός να μας το πει.
Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, καβάλα πάμε στον καιρό με τον καιρό με την βροχή το αίμα πήζει στην πληγή, ο πόνος γίνεται καρφί.
Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς, καβάλα πάμε στον καιρό με τον καιρό με την βροχή το αίμα πήζει στην πληγή ο πόνος γίνεται καρφί.
Ο εκδικητής, ο λυτρωτής, είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς.


21 Απριλίου 1967 - 24 Ιουλίου 1974. Οι συνταγματικές ελευθερίες καταστρατηγημένες, η ατομική ελευθερία ανύπαρκτη, και όσοι τολμούν να αμφισβητήσουν την ‘δημοκρατικότητα’ της δικτατορίας των συνταματαρχών -οι ‘αντιφρονούντες’ δηλαδή- συλλαμβάνονται, βασανίζονται, φυλακίζονται, ή στέλνονται στα νησιά της ντροπής στην εξορία. Ενδιάμεσος σταθμός τα κολαστήρια της ΕΑΤ-ΕΣΣΑ. Τρομοκρατία, ξύλο, φάλαγγα, ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα. Νέοι άνθρωποι καταλήγουν παράλυτοι, τρελαμένοι, νεκροί. Μέρα και νύχτα το ίδιο σκοτάδι, μέρα και νύχτα ο ίδιος φόβος. Βιασμοί γυναικών, αίμα, θάνατος.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ

Το σφαγείο  (Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Το μεσημέρι χτυπάνε στο γραφείο, μετρώ τους χτύπους τον πόνο μετρώ
είμαι θρεφτάρι μ' έχουν κλείσει στο σφαγείο σήμερα εσύ αύριο εγώ
Χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα, μετρώ τους χτύπους το αίμα μετρώ
πίσω απ' τον τοίχο πάλι θα 'μαστε παρέα τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ
Που πάει να πει σ' αυτή τη γλώσσα τη βουβή βαστάω γερά, κρατάω καλά.
Μες στις καρδιές μας αρχινάει το πανηγύρι, τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ, τακ τακ εσύ τακ τακ εγώ
Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι και το κελί μας κόκκινο ουρανό.


ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του ’73 άρχισαν με μια συγκέντρωση στο προαύλιο του Πολυτεχνείου την Τετάρτη 14 Νοέμβρη. Οι φοιτητές αξιώνουν να γίνουν εκλογές στους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβρη. Ίδιες συγκεντρώσεις γίνονται εκείνο το πρωί στην Νομική και στην Ιατρική σχολή. Οι φοιτητές βγάζουν ψήφισμα όπου διατυπώνουν τα αιτήματά τους. Με σημαία τους το ψήφισμα κατεβαίνουν στο Πολυτεχνείο. Διαμορφώνονται τα πρώτα συνθήματα:

ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

20% ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ

ΛΑΕ ΠΕΙΝΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ;

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η αστυνομία κινεί τον μηχανισμό της: Πολιορκεί το Πολυτεχνείο που μέσα γίνονται συνελεύσεις των φοιτητών.

Οι πρώτες επιγραφές εμφανίζονται το μεσημέρι στα κιγκλιδώματα του Πολυτεχνείου. Το πρώτο γραπτό σύνθημα ήταν ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ, το δεύτερο ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, το τρίτο ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Ώρα 5:00 μ.μ.: Γίνεται μεγάλη συγκέντρωση των φοιτητών

Ώρα 7:00 μ.μ.: Αποφασίζεται η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Αρχίζει η οργάνωση του κινήματος. Οι πόρτες κλείνουν.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Ο ΔΡΟΜΟΣ

Ο δρόμος  (Στίχοι: Μητροπούλου Κωστούλα, Μουσική: Λοΐζος Μάνος)

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά,
Ήταν μια λέξη μοναχά, ελευθερία κι έπειτα είπαν πως την έγραψαν παιδιά
Λα λα λα λα... 
Ύστερα κύλησε ο καιρός κι η ιστορία  πέρασε εύκολα απ’ τη μνήμη στην καρδιά 
ο τοίχος έγραφε μοναδική ευκαιρία  εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά 
Λα λα λα λα... 
Τις Κυριακές απ’ το πρωί στα καφενεία, έπειτα γήπεδο, στοιχήματα, καυγά,
ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία  είπανε όμως πως την έγραψαν παιδιά.


Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Την οργάνωση της κοινωνίας μέσα στο Πολυτεχνείο την είχε αναλάβει μια επιτροπή από 22 φοιτητές. Είχαν την ευθύνη για τον έλεγχο της ζωής μέσα στον χώρο, για την οργάνωση δραστηριοτήτων, για την επαφή με το πλήθος που συγκεντρωνόταν έξω απ το Πολυτεχνείο.

Η μεγάλη ώρα του Πολυτεχνείου: Λειτουργεί ο πομπός. Εκπέμπει στους 1050 χιλιοκύκλους: «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων.» Οι φοιτητές βάζουν απαγορευμένα τραγούδια, μιλούν στον αέρα, παροτρύνουν τον λαό σε εξέγερση. Κύριοι ομιλητές ο Δημήτρης Παπαχρήστος και η Μαρία Δαμανάκη.

Μέσα στο Πολυτεχνείο στήνεται νοσοκομείο, μια αίθουσα έχει διαμορφωθεί κατάλληλα, φάρμακα και επίδεσμοι υπάρχουν.

Οργανώνεται εστιατόριο και σ’ αυτό βρίσκουν λιτή τροφή οι φοιτητές. Η λειτουργία του εστιατορίου εξασφαλίζεται από προσφορές του κοινού σε τρόφιμα και χρήματα.

Ομάδες φοιτητών έχουν τον έλεγχο στις τρεις πύλες του Πολυτεχνείου. Άλλες ομάδες αναλαμβάνουν την καθαριότητα του κτιρίου.

Στήνονται πάγκοι για να αναπαύονται οι φοιτητές όταν τελειώνει η βάρδια τους στο πόστο που έχουν αναλάβει.

Η μορφή οργάνωσης της κοινωνίας μέσα στο Πολυτεχνείο ήταν ένα αξιοπρόσεκτο επίτευγμα των φοιτητών.


ΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ  (ηχητικό ντοκουμέντο)


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΠΑΙΔΙΑ ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ

Παιδιά σηκωθείτε  (Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους, γυναίκες και άνδρες με όπλα στους ώμους
στο τίμιο λάβαρο πάντα πιστοί, στη σάλπιγγα πλάι που μας προσκαλεί.
Όταν χτυπήσεις δυο φορές, ύστερα τρεις και πάλι δυο Αλέξανδρέ μου, Θα 'ρθω για να σ' ανοίξω.
Θα σου 'χω φαγητό ζεστό, Θα σου 'χω ρούχο καθαρό, γωνιά για να σε κρύψω.
Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους, γυναίκες και άνδρες με όπλα στους ώμους
στο τίμιο λάβαρο πάντα πιστοί, στη σάλπιγγα πλάι που μας προσκαλεί.
Όταν χτυπήσεις δυο φορές, ύστερα τρεις και πάλι δυο Αλέξανδρέ μου, Θα δω το πρόσωπό σου.
Στα μάτια κρύβεις δυο φωτιές, στα στήθη σου χίλιες καρδιές , μετράνε τον καημό σου.
Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους, γυναίκες και άνδρες με όπλα στους ώμους
στο τίμιο λάβαρο πάντα πιστοί, στη σάλπιγγα πλάι που μας προσκαλεί.
Όταν χτυπήσεις δυο φορές, ύστερα τρεις και πάλι δυο Αλέξανδρέ μου, σκέφτομαι το φευγιό σου
Σε βλέπω σε κελί στενό, να σέρνεις πρώτος το χορό πάνω στο θάνατό σου.


Η ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ

Η συρροή του κόσμου έξω από το Πολυτεχνείο ήταν άλλο ένα αξιομνημόνευτο γεγονός. Οι φωνές των φοιτητών, τα συνθήματα, οι εκπομπές του σταθμού ήταν το ερέθισμα για την προσέλευση του μεγάλου πλήθους που έρχεται απ όλα τα σημεία της Αθήνας.

Οι φοιτητές σταματούν τα τρόλεϊ, τα λεωφορεία, τα ταξί, τα ιδιωτικά αυτοκίνητα και γράφουν πάνω τους αντιδικτατορικά συνθήματα. Μ αυτό τον τρόπο τα συνθήματα ταξιδεύουν σ όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Η συμπαράσταση του λαού είναι πρωτοφανής. Οι φοιτητές ξεκινούν να φωνάζουν συνθήματα μέσα από τα κάγκελα και ο λαός απ έξω τα επαναλαμβάνει. Οι φοιτητές τραγουδούν επαναστατικά και απαγορευμένα τραγούδια μέσα από τα κάγκελα και ο λαός απ έξω τους ακολουθεί. Φοιτητές και λαός δείχνουν την εναντίωσή τους στην χούντα. Ο κόσμος φέρνει τρόφιμα και φρούτα σε καλάθια, φέρνουν φάρμακα, φέρνουν κουβέρτες.

Η λαϊκή συμμετοχή ήταν ο δεύτερος πόλος του αγώνα του Πολυτεχνείου.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΞΑΣΤΕΡΙΑ

Πότε θα κάμει ξαστεριά  (Παραδοσιακό)

Πότε θα κάμει ξαστεριά, πότε θα φλεβαρίσει, να πάρω το ντουφέκι μου, την έμορφη πατρόνα,

να κατεβώ στον Ομαλό, στη στράτα του Μουσούρου, να κάμω μάνες δίχως γιους, γυναίκες δίχως άντρες,

να κάμω και μωρά παιδιά, να κλαιν' δίχως μανάδες, να κλαιν' τη νύχτα για νερό, και την αυγή για γάλα,

και τ' αποδιαφωτίσματα τη δόλια τους τη μάνα...


Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ

Η χούντα στέλνει στο Πολυτεχνείο πρώτα την αστυνομία της που κυκλώνει τον χώρο γύρω από το Πολυτεχνείο. Τοποθετούνται ακροβολιστές στις ταράτσες των γειτονικών κτιρίων. Θωρακισμένα αυτοκίνητα της αστυνομίας σταθμεύουν σε καίρια σημεία της περιοχής. Όλες οι δυνάμεις καταστολής παίρνουν σιγά-σιγά θέση μάχης.

Αν και η αστυνομία θέλει να επέμβει αντιδρά η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου αξιώνοντας τον σεβασμό στο ακαδημαϊκό άσυλο. Την Παρασκευή 16 Νοέμβρη όλη η αστυνομική δύναμη βρισκόταν στον χώρο. Η απειλή της επέμβασης είναι άμεση. Απ τα αστυνομικά οχήματα ρίχνουν δακρυγόνα που τυφλώνουν τα μάτια, κόβουν την αναπνοή, σκίζουν τα χείλη.

Οι φοιτητές στήνουν οδοφράγματα έξω από το Πολυτεχνείο.

Έχουμε τα πρώτα θύματα, τραυματίες και νεκρούς. Οι ακροβολιστές πυροβολούν τον άοπλο λαό.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΛΕΒΕΝΤΗΣ

Λεβέντης  (Στίχοι: Μίκης Θεοδωράκης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Σαν τον αϊτό φτερούγαγε στη στράτα, τον καμαρώνει η γειτονιά στα παραθύρια, με χαμηλά τα μαύρα του τα μάτια λεβέντης εροβόλαγε.

Στα μάτια του ένα, ένα σύννεφο, μες στην καρδιά καρδιά του σίδερο. Κυλάει το αίμα, σκέπασε τον ήλιο κι ο χάρος εροβόλαγε.

Σφαλούν τα μάτια, τα μάτια κι οι καρδιές, σφαλούν τα πα- τα παραθύρια,  μετά χιμάει ο χάροντας καβάλα κι εκείνος χα- χαμογέλαγε.

Ποιος κατεβαίνει σήμερα στον άδη;  Ποιον κουβεντιάζει η γειτονιά κι ανανταριάζει; Γιατί βουβά είναι τα βουνά κι οι κάμποι; Λεβέντης εροβόλαγε.


ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλάει ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων.»

Όταν η χούντα βλέπει πως η αστυνομία δεν μπορεί να κερδίσει την μάχη του Πολυτεχνείου στέλνει τρεις μοίρες λοκατζήδες και τανκς. Στις δυο τα μεσάνυχτα φτάνουν τρία τανκς μπροστά στο Πολυτεχνείο και σταθμεύουν το ένα στην κεντρική πύλη και τα άλλα δυο στις πλαϊνές έχοντας αναμμένους τους προβολείς και τις κάνες των πολυβόλων τους προς τους πολιορκημένους φοιτητές.

Οι φοιτητές αντιλαμβάνονται τον επερχόμενο κίνδυνο. «Είμαστε άοπλοι» φωνάζουν και τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο. Επιζητούν διαπραγματεύσεις αλλά οι τρεις αξιωματικοί που είναι οι υπεύθυνοι για τα τανκς δεν δέχονται διάλογο.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΛΕΒΕΝΤΗΣ

Στρατιώτης (Εμβατήριο)  (Στίχοι: Κωστούλα Μητροπούλου, Μουσική: Μάνος Λοΐζος)

Του 'παν θα βάλεις το χακί, θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή, θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή και ήρωας θα γίνεις.
Εκείνος δεν μιλάει πολύ, του 'ναι μεγάλη η στολή, του 'ναι μεγάλη η στολή και βάσανο οι αρβύλες
Το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει είναι μονότονο και του 'ρχεται να κλαίει,
είναι μονόνοτο και του 'ρχεται να κλαίει το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει.
Δεν του ΄γραφε ποτέ κανείς, τις νύχτες ξύπναγε νωρίς, τις νύχτες ξύπναγε νωρίς, και μίλαγε για λάθος.
Μια μέρα έγινε στουπί, πέταξε πέρα τη στολή, πέταξε πέρα τη στολή, και έκλαψε μονάχος
Το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει είναι μονότονο και του 'ρχεται να κλαίει,
είναι μονόνοτο και του 'ρχεται να κλαίει το εμβατήριο που του ‘μαθαν να λέει.


Νύχτα βαθιά και η Αθήνα μοιάζει να κοιμάται, αλλά η αλήθεια είναι άλλη. Πίσω απ τα σφαλιστά πατζούρια η Αθήνα μένει ξάγρυπνη ακούγοντας τον σταθμό της Ντόιτσε-Βέλλε της Γερμανίας όπου δουλεύουν εξόριστοι Έλληνες δημοσιογράφοι και δίνουν κουράγιο στους Έλληνες εντός των Ελληνικών συνόρων μιλώντας την φωνή της αλήθειας. Απόψε όμως η Αθήνα μένει ξάγρυπνη ακούγοντας και τον σταθμό του Πολυτεχνείου.

Νύχτα βαθιά και τα κυκλώπεια μάτια των τανκς της χούντας κοιτούν τον χώρο και τους ανθρώπους εντός. Οι κάνες σαν πρόστυχα δάχτυλα δείχνουν να στοχεύουν την συλλογική Ελληνική καρδιά που χτυπά δυνατά μέσα στο Πολυτεχνείο.

Έξω από την Πύλη αστυνομία, λοκατζήδες, όπλα, τανκς. Μέσα άοπλοι επαναστάτες τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο και ανεμίζουν την Ελληνική σημαία.

«Είμαστε άοπλοι» φωνάζουν αλλά όχι δεν είναι άοπλοι… Κρατούν τα πιο ισχυρά όπλα: Ιδανικά και όνειρα! Τα νιάτα της Ελλάδα οπλίζονται με ιδανικά, με όνειρα, με θάρρος και με το δίκιο του λαού.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ

Ένα το χελιδόνι  (Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης,Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή
Θέλει νεκροί χιλιάδες να 'ναι στους τροχούς, Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.
Θε μου Πρωτομάστορα μ' έχτισες μέσα στα βουνά, Θε μου Πρωτομάστορα μ' έκλεισες μες στη θάλασσα!

Πάρθηκεν από μάγους το σώμα του Μαγιού, το 'χουνε θάψει σ' ένα μνήμα του πέλαγου
Σ' ένα βαθύ πηγάδι το 'χουνε κλειστό, μύρισε το σκοτάδι κι όλη η άβυσσος
Θε μου Πρωτομάστορα μέσα στις πασχαλιές και Συ, Θε μου Πρωτομάστορα μύρισες την Ανάσταση.


Η ΕΙΣΒΟΛΗ

Στις 2:50 π.μ. ξημέρωμα Σαββάτου ο επικεφαλής διατάζει το τανκ μπροστά από την κεντρική πύλη να την γκρεμίσει.

«Τώρα μπαίνουν … τους βλέπω … ζήτω η Ελλάδα». Αυτές είναι οι τελευταίες φράσεις που ακούγονται από τον πομπό του Πολυτεχνείου.

Και μετά σιωπή…

Στα κάγκελα της πύλης ήταν στριμωγμένοι φοιτητές που φώναζαν συνθήματα και τραγουδούσαν. Πάνω στην πύλη ήταν ανεβασμένοι φοιτητές που ανέμιζαν Ελληνικές σημαίες. Το τανκ έκανε την μανούβρα, ζύγισε το σημείο της κατεύθυνσής του προχώρησε και έπεσε πάνω στην Πύλη και στον λαό πίσω και πάνω της.

Οι βαριά τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στα νοσοκομεία, ένας απ αυτούς και ο Γιώργος Κηρύκος.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΖΑΒΑΡΑΚΑΤΡΑΝΕΜΙΑ

Ζαβαρακατρανέμια (Στίχοι: Γιάννης Μαρκόπουλος, Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος)

Ζαβαρακατρανέμια, ζαβαρακατρανέμια. Αλληλούια, αλληλούια.
Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια. Αλληλούια αλληλούια
Ίλεως ίλεως ίλεως ίλεως ίλεως νέμια. Ίλεως ίλεως ίλεως ίλεως λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια. Αλληλούια αλληλούια
Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια. Αλληλούια αλληλούια
Ζαβαρακατρανέμια ίλεως ίλεως λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια. Αλληλούια αλληλούια. Αλληλούια αλληλούια


Ζάβαρα = Λάβαρα, Κάτρα = Μαύρα (κατράμι), Νέμια = Ανέμισαν, Ίλεος = Έλεος, Νάμα = Μάνα.
Δηλαδή: Λάβαρα Μαύρα Ανέμισαν Ίλεος Ίλεος = Πειρατές Εθεάθησαν, Έλεος, Έλεος - Λάμα Λάμα Νάμα Νάμα Νέμια = Το μαχαίρι Μάνα, Ανέμισαν. 

Πρόκειται για υπονοούμενο, καλώντας σε επανάσταση κατά της δικτατορίας.


Κι ύστερα σιωπή…

Όσοι μπόρεσαν, πήδηξαν έξω στην Στουρνάρα από την πίσω πλευρά του Πολυτεχνείου και κρύφτηκαν στις γύρω πολυκατοικίες μέχρι να ξημερώσει.

Ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων σίγασε.

Πέρασε η πυροσβεστική και καθάρισε το αίμα.

Πέρασαν τα απορριμματοφόρα και μάζεψαν ότι έσπασε το τανκ.

Ξημέρωσε ο Θεός ένα Σάββατο βαρύ.

Η δικτατορία ψυχορραγεί και το θεριό πεθαίνει τον Ιούλιο του 1974.


Η ΔΙΚΗ

Οι υπεύθυνοι για το αιματοκύλισμα στο Πολυτεχνείο πέρασαν από δίκη το 1975. Το δικαστήριο τους καταδίκασε από πολλά χρόνια φυλάκισης μέχρι ισόβια. Ο οδηγός του τανκ βγήκε από την φυλακή εδώ και χρόνια.

17 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011, 38 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

38 χρόνια πριν… ήμουν παιδάκι και τα μαλλιά μου άσπρισαν. Σε 38 χρόνια κατάφεραν να μετατρέψουν την επανάσταση της γενιάς μου σε φιάσκο. Ήμουν περήφανη που έζησα το Πολυτεχνείο, δεν ήμουν μέσα, δεν τραυματίστηκα, δεν βασανίστηκα, αλλά ήμουν περήφανη που η γενιά μου (έστω οι λίγο μεγαλύτεροι από μένα!) επαναστάτησε και πολέμησε την χούντα.

Σιγά-σιγά η επανάσταση του Πολυτεχνείου έγινε πανηγυράκι και ξεχύθηκαν οι πλανόδιοι να πουλάνε ‘μαλλί της γριάς’ στην γωνία Στουρνάρα και Πατησίων. Η τσίκνα απ τα σουβλάκια πότισε με τις μυρουδιές της σε κάθε επέτειο όλο και πιο πολύ την σημαία την ματοβαμμένη. Ξέφτισαν τα μηνύματα και το ΨΩΜΙ –ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έμεινε να το λένε οι μαθητές στις σχολικές γιορτές ανεμίζοντας σημαιάκια πλαστικά χωρίς να ξέρουν τι σημαίνει, ποιος το βροντοφώναξε, και ποιο ήταν το τίμημα.

Η φθορά, η διαφθορά, και η Ιστορία ξεμπρόστιασαν όσους εξαργύρωσαν την παρουσία τους εκείνον τον Νοέμβρη. Ήταν κάλπικοι από γεννησιμιού τους; Τους διέφθειρε η εξουσία; Δεν ξέρω, δεν θέλω να μάθω…

Και δεν απόμεινε τίποτα, όλα ήταν περιττά, όλα ήταν γραμμένα να γίνουν και να σβήσουν… Δεν υπάρχουν ιδανικά, δεν υπάρχουν ήρωες…


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡ ΜΕΝΤΙΟΥ

Η Μπαλάντα Του Κυρ-Μέντιου  (Στίχοι: Κώστας Βάρναλης, Μουσική: Λουκάς Θάνου)

Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια, κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξεροδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι, ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό και μ' αφήναν νηστικό.
Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι, και με κάμα και βροχή ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι, κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά του χωριού την εκκλησιά.
Aιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόϊ κι άλλο πόδι όργωνα στα ρέματα τα φεδό σας στρέμματα.
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαί για τ' αφέντη το φαί.
Aιντε θύμα άιντε ψώνιο...
Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει, άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη!


ή ίσως υπάρχουν;

Έχουν περάσει τριανταπέντε χρόνια από την τραγική Πρωτομαγιά του 1976, και ο Αλέκος Παναγούλης έχει ξεχαστεί…

O Αλέκος ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον καιρό του, πολύ μεγαλύτερος από τα δικά μας μέτρα και σταθμά, πολύ μεγαλύτερος από τις ανάγκες και προσδοκίες μιας γενιάς που πέρασε και πάει. Για αυτό και τον τυλίγουμε με την αμηχανία μας, για αυτό και τον παραδίνουμε στη σιωπή. Τον εξωθούμε στο περιθώριο γιατί δεν τον αντέχουμε, τον διώχνουμε από μέσα μας γιατί δειλιάζουμε να τον συλλογιστούμε. Τον εξωθούμε στην μοναξιά. Μια μοναξιά όμοια με εκείνη των αρχαίων ηρώων.

Ο Αλέκος δεν πέθανε, ο Αλέκος δεν μπορεί να πεθάνει όταν έστω και ένα παιδί ονειρεύεται να αλλάξει τον κόσμο!

Ο προβολέας του τεθωρακισμένου που στεκόταν μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 ήταν ο μόνος που φώτισε το πρόσωπό του. Εκείνη τη νύχτα, μα και τα επόμενα χρόνια...

Το καρέ στο περιώνυμο φιλμ της εισβολής του τεθωρακισμένου στο Πολυτεχνείο, όπου διακρίνεται να καταρρέει και να χάνεται δίπλα από τις ερπύστριες του τανκ, ήταν το τελευταίο που ήθελε να αποτυπώνεται η παρουσία του, ο αγώνας, η προσφορά του. Όπως αυτός τουλάχιστον τη θεωρούσε και τη μετρούσε...

Ο Γιώργος Κηρύκου, είναι ο άνθρωπος που πρωτοστάτησε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και που φαίνεται να τον ‘καταπίνει’ το στρατιωτικό άρμα όταν εισβάλλει στο Πολυτεχνείο. Για πολλά χρόνια μετά τα γεγονότα του 1973 λίγοι ήξεραν το όνομά του παλληκαριού. Ο Γιώργος επέζησε, τον συνέλαβαν, βασανίστηκε, αποσύρθηκε, σιώπησε, επέλεξε.

Το καλοκαίρι του 1993, είκοσι χρόνια μετά εθελοντής δασοπυροσβέστης κάηκε στις μεγάλες φωτιές της Ικαρίας προσπαθώντας να σώσει ένα ζευγάρι γερόντων που είχαν παγιδευτεί.

Κάπου-κάπου βλέπω ακόμα τον Νιόνιο, τον αγαπημένο φίλο μου και μαθητή του πατέρα μου. Για πολλά χρόνια λίγοι ξέραμε πως ήταν κι εκείνος μέσα στο Πολυτεχνείο. Του έγιναν προτάσεις να μπει υποψήφιος σε κόμμα και παρ όλο που είχε και την πολιτική και την ρητορική δεινότητα αρνήθηκε. Γύρισε στην πόλη μας, στην ‘άγωνη επαρχία’ και ασχολήθηκε με τον λόγο και την μουσική… Δεν αντάλλαξε το όνειρο με μια θέση στην Βουλή…

Είναι κι άλλοι, είναι πολλοί ακόμα που δεν ξέρω το όνομά τους. Είναι όλα εκείνα τα παιδιά του Πολυτεχνείου που επί 3 μέρες ούρλιαζαν τα συνθήματα μέσα απ την καρδιά τους, τραγούδησαν και χόρεψαν στους δρόμους, ονειρεύτηκαν και συνέχισαν να παλεύουν στην καθημερινότητά τους μετά από την 17 Νοέμβρη. Είναι η λαοθάλασσα που βλέπουμε στις φωτογραφίες της εποχής. Είναι ο Έλληνας, αυτός που κάθε πρωί ξεκινάει για την δουλειά, έχει κάνει οικογένεια (ίσως έγινε παππούς ήδη), έχει γραμμάτια, βλέπει την σύνταξή του να πετσοκόβεται (αν βέβαια πάρει σύνταξη!).

Σ’ ΟΛΟΥΣ αυτούς, τους πραγματικούς και αδιαμφισβήτητους ήρωες του Πολυτεχνείου, εκείνους που έδωσαν την ζωή τους για τα ιδανικά και για όσους έδωσαν κομμάτι απ τα νιάτα τους, υπέφεραν αλλά επέζησαν αφιερώνουμε τούτη την γιορτή.

Γι αυτούς τους ήρωες, για το θάρρος, την γενναιότητά και την θυσία τους εμείς, όσοι ζούσαμε εκείνη την εποχή, έχουμε την υποχρέωση να μιλάμε στα παιδιά για να μαθαίνουν, για να γνωρίζουν ότι η Ελευθερία είναι αγαθό και υποχρέωση, η Ελευθερία περισσότερο από δικαίωμα είναι καθήκον, η Ελευθερία θέλει θυσίες.


ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΓΥΡΙΖΩ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον  (Στίχοι, Μουσική: Διονύσης Τσακνής)

Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον  στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε 
αφού η ιστορία σας ανήκει  σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε. 
Στ' αυτιά μου δεν χωράνε υποσχέσεις , το έργο το 'χω δει μη με τρελαίνετε 
το πλοίο των ονείρων μου με πάει  σε κόσμους που εσείς δεν τους αντέχετε.
Μένω μονάχος στο παρόν μου  να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται - 
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου  συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε. 
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον  το κόλπο είναι στημένο και στα μέτρα σας 
ξεγράψτε με απ' τα κατάστιχά σας  στον κόπο σας δεν μπαίνω και στα έργα σας 
Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον  στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε 
αφού η ιστορία σας ανήκει σαρώστε το λοιπόν αν επιμένετε.
Μένω μονάχος στο παρόν μου  να σώσω οτιδήποτε - αν σώζεται - 
κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου συνένοχο στο φόνο δε θα μ' έχετε.


ΛΗΞΗ ΓΙΟΡΤΗΣ